donderdag 27 februari 2014

Ons huisartsenabonnement

Na een ongelukje met Willeke, 14 februari, waarbij ze gekneusd maar heel thuis kwam...
Na een dag later twee kneusjes terug te krijgen van de zorgboerderij...
Na een kusje van auto met auto en wat geschudde hersenen van mijn mannetje...






Was vandaag de klapper...




We wisten al dat het gebeuren moest
We durfden niet
We maakten toch een afspraak




Rob...je teen...da's niet goed joh. Zo ontzettend ontstoken.




We verzetten de afspraak
We durfden niet te wachten tot maandag
Zo rood overal en zo vies...






Voor de derde keer in twee weken zat ik bij de huisarts.






Verdovingspleisters gehaald en ze werkten een beetje. Pijn was geen 5, zoals we beloofden, maar Rob bleef liggen...Pfff.






De verdovingsprikken hielpen wel!






Onder het vertellen van zijn streken op school en daarbij grote schik hebbend, sneed de huisarts de nagel weg en ...tada... klaar!






Nu been omhoog, maar dat is haast nog moeilijker dan naar de arts toegaan.






Arm joch, arme mama ook wel een beetje.
Hopelijk zet de volgende maand beter in.
Was het een maandabonnement ...

maandag 17 februari 2014

Poeh hé, vakantie...zucht...

Vandaag de eerste dag van de voorjaarsvakantie.
Er staan nog al wat dingen op de planning.
Omdat Rob tegenwoordig in Ede op school zit en hij daar niet zelfstandig kan komen, spreek ik  tandartsbezoek af in de vakantie.
En omdat hij de rest van de week bij de zorgboerderij is, is dat vandaag.
Maar omdat er zaterdag een ongelukje gebeurde op de zorgboerderij, gaan we ook even naar de huisarts. Terwijl ik die bel voor een afspraak vraagt Rob wanneer we naar de kapper gaan...


Tandarts: 9.15 gaan. Vooraf gebeld: lopen jullie erg uit? Nee dus. Prima op tijd komen we aan (1 minuut te laat) en drie minuten later wordt Rob geroepen. Deze keer mag ik niet mee, want 'ik ben al stoer en ik ben geen kleuter!'.
Oké, als de tandarts dat ook goed vindt? Tandarts vindt het oké en al snel zijn ze samen terug, tevreden en Rob vooral opgelucht.


Huisarts: 10 uur. Gelijk doorfietsen maar, hoewel het pas vijf over half tien is. Wachten is voor Rob erg lastig, dus ik fiets overal een beetje omheen met onze duofiets en zo komen we tien voor tien op plaats van delict aan. Delict, want dit is niet leuk!
Na een paar minuten geeft Rob de moed bijna op: 'over twee minuten ga ik hier weg hoor', als dan net de huisarts ons roept. Poeh..dat was net op tijd!
Inmiddels heeft hij al een aanvaring met een andere huisarts achter de rug, twee bakken koffie met veel suiker en veel melk (vandaar die aanvaring) en wat onrustig blikken van twee andere wachtenden. Tja, een autist is eerlijk en niet altijd even vriendelijk. Spanning opgebouwd voor wat komen gaat, dat maakt het minder leuk, maar wel uitdagender voor arts en mama.
De arts concludeert een gekneusde pink, maar ook een goed ontstoken teen. Dat kwaaltje sudderde al een paar weken en Rob was zo dapper het te zeggen. In de zomervakantie haalde de arts van de andere grote teen de nagel, nu was dat nog niet nodig, gewoon omdat Rob spontaan begon te huilen bij het horen van 'snijden'...


Eenmaal thuis begint Rob stiekem te doen. Ik kom tot de ontdekking dat hij weer bezig is met aanstekers en papier. Hij vindt dat momenteel helemaal geweldig. Ik vind het eng, ondanks de gieter vol water er naast. Stel je voor.. En omdat Rb niet in de gaten heft welke gevaren er in vuur schuilen, doet hij het hier maar vast ook zomaar ergens anders. Boven op zijn kamer bijvoorbeeld. Het is niet te remmen en ik kan het gevecht om de aansteker terug te krijgen niet aan: hij is te sterk. Oplettend laat ik het toe, duidelijk begrensd, in de hoop dat dat helpt.


Na het eten, waarbij Rob per sé eieren wil bakken en ze daarna spontaan aan het gasstel overlaat om de eersten op te eten, bel ik de kapper. Die heeft een wachttijd van twintig minuten. Tien minuten later bel ik terug. Kapper, ze werkt niet op afspraak, spreekt af dat ze probeert de boel vrij te houden. Dat lukt!
Maar voordat ik binnen ben, heeft Rob het koffiezetapparaat al ontdekt. Gelukkig weet de kapper hem over te halen tot het nemen van chocomelk. Dat scheelt een hoop drukte thuis, die al aanwezig was door de koffie bij de huisarts.

Na de knappe knipbeurt bij de kapper, verdwijnt Rob richting Jumbo. Ook ik doe wat boodschappen, maar ben eerder klaar dan Rob. Hij staat me op te wachten want hij heeft geen geld genoeg voor de negen blikjes drinken in zijn  mandje. Bij de kassa probeert hij de caissière uit: dit blikje wil ik toch niet, en deze ook niet, maar de ander wel... Gelukkig gaat het zuchten in de rij langzaam over in gegrinnik, wat ik beter kan verdragen.

Als klapper op de vuurpijl laat Rob eenmaal op zijn slaapkamer een blikje vallen en is zijn klerenkast opeens roze/paarsgekleurd door de cassis. Behulpzaam biedt Rob aan op te ruimen of te helpen, maar ik doe het liever alleen.
Oké, dan ga ik koekjes bakken. Ik zucht...
Zo een schone slaapkamer, maar vuile keuken. En het is pas half drie... Lang leve de vakantie....








maandag 10 februari 2014

Zet de deur van je huis maar open




Dit boek kwam ik tegen in de bieb. Ik had er al wat recensies van gezien en nam het maar direct mee: gewoon wat nieuwsgierigheid.

Het boek trof me ontzettend.
Wat een goed werk gebeurd er in BOEI90, de gemeente waar Arjen en Annemarie ten Brinke werkzaam zijn.
Wat bijzonder dat ze luisterden naar Gods wil, terwijl dat best een strijd was/is.
Wat gewoon ook eigenlijk, om dat als christenen te doen: luisteren naar Gods stem.
Daar horen we niet van op te hoeven kijken.

Het boek biedt mooie doorkijkjes in het leven van dit gezin en van de buurtbewoners.
Het is verrassend eerlijk en helder, want het gaat heus niet van een leien dakje.
Luisteren naar God is niet de handen over elkaar en wachten maar.
Het is keihard werken, ploeteren en creatief denken. Het  vraagt mensenkennis én zelfkennis.



Citaat van Annemarie: "Natuurlijk is het altijd goed om te zoeken naar een mogelijkheid of opening om in gesprek te gaan. Bid hierin om wijsheid. Om een juist woord p het juiste moment. maar voel je niet schuldig las het moment er niet naar was om er iets van te zeggen. Als je thuiskomt in een donker huis, ga je toch ook niet uit alle macht het donker proberen te verdrijven? Nee, je loopt naar het licht en doet het aan. het donker verdrijven kunnen we niet. Helaas, dat doet soms pijn. Maar we  kunnen wel iets anders: het licht aandoen."
(Pag. 82, Hoofdstuk 11: van een andere planeet.)


Ik heb veel geleerd van de mooie handvatten die ze aanreiken.
Op de plek waar ik geplaatst ben, hoop ik er mee aan de slag te gaan.
Ieder heeft z'n taak, ieder zijn/haar eigen plekje.
Het enige wat je hoeft te doen is luisteren naar God.
Dat kan als je een relatie met Hem hebt en altijd in contact staat met Hem.
Zijn Vuur in je om door te vertellen wie Jezus voor je is.
Licht zijn en zout, zichtbaar en standvastig. Vol van de vrucht en gaven van de heilige geest.
Want de kerk, dat ben JIJ!




Voor meer info: www.boei90.nl
Het boekje sluit af met het lied: Jezus, alles geef ik U.
You tube doet even geen link nu, dus luister zelf even via die site. prachtig lied!









dinsdag 4 februari 2014

Rob stuurt mailtjes namens ons...

Belt de mentor van Rob.
Of we zijn collega een mailtje hebben gestuurd over koffie drinken.
Nee dus...
Kijken we in de map 'verzonden items' en ja hoor, wat vinden we daar?

'Onderwerp: koffie

Sorry hoor rob wordt niet druk van koffie hij is vaak bij de hoogvliet koffie gedronken met cafeïne erin

Wij willen dat rob ook koffie drinkt op school dat is toegestaan'

Geen aanhef, geen groet, gewoon zoals het er nu staat.
De mentor geloofde niet helemaal dat dit mailtje van de ouders van Rob kwam en daar had hij groot gelijk in.

De volgende dag kreeg dezelfde leerkracht weer een mailtje van Rob. Deze was al een stuk minder vriendelijk. ..











'Rob zei dat u 50 cent krijgt als u bij hem 3 klusjes doet

En als u het niet doet dan krijgt u niets van hem

Dus kom maar bij zijn huis en doe wat hij zegt

En niet weigeren om stomme /vieze klusjes want rob is daarmee spuugzat'






Dus nu maar een straf er op gezet en Rob laten merken dat wij weten dat hij dit doet. Gelukkig is het tot nog toe hierbij gebleven, maar misschien moeten we toch naar een wachtwoord!?

Bijzonder dat Rob dan niet door heeft dat de leerkrachten snappen dat het niet van ons komt. Dat is autisme. Knap dat hij niet 'ik' zegt, maar het echt over Rob heeft. Al doet hij dat ook als hij heel gespannen is: praten over zichzelf in de derde persoon. Maar toch, hij schrijft vanuit de ouders. Dat is toch een stukje inleven, waar hij in het dagelijks elven niet zo goed in is.

Al met al hebben we er toch ook wel om gelachen, samen met de mentor. Zo'n slimmerd. Helaas voor hem toch geen koffie op school en al helemaal geen klusjes voor de leerkracht.
Dat laatste was eigenlijk best een goed plan...