zaterdag 18 november 2017

Als het niet meer gaat...

-Ik kan echt niet meer hier wonen! Ik wilde tot 25, maar ik moet echt met 18 uit huis!
Snikkend als een klein kind ligt Rob op mijn bed. Helemaal overstuur en total loss.
Dan opeens staat hij op en loopt weg.
-Wáár ga je heen? vraag ik achterdochtig.
-Naar mijn kamer.
Oké dat mag. Maar toch...

Een gesprek waarin Rob zijn frustraties uitte tegenover Geert, liep behoorlijk uit de hand. Zittend tussen beide jongens in, de één naast me, de ander in de meest verre hoek van het huis, ging het even hard tegen hard. En oké, dat mag. En door veel te vragen, ieder zijn beurt te geven en te luisteren kwamen we een heel eind. Waar het uiteindelijk voor Geert klaar was en waar ik dacht dat het oké was, bleef het bij Rob nog na sudderen.
En omdat Rob vaak de enige oplossing ziet door weg te lopen, hield ik hem nauwlettend in de gaten. Maar gelukkig, hij gaat nu dus naar zijn kamer. Op zich een hele geruststelling als je weet dat hij zojuist als enige optie 'springen in de surfvijver' of 'springen van een flat' zag. En je begrijpt dat ik na al deze woorden aangehoord te hebben, gesust en gepraat als Brugman, nu helemaal doodop ben.

Direct nadat Rob de deur van zijn slaapkamer dichttrekt schiet ik stijf van angst. O help! Er liggen daar stanleymesjes en scharen, want hij knutselt graag. Maar is dat handig in de donkere bui van nu?
Ik voel de onrust, de spanning, de stress en de angst. Wat moet ik?? Ik voel paniek! O God, mijn kind! Maar dan een zachte fluistering: Míjn kind! En opeens weet ik wat ik doen moet.
Daar in de hal voor zijn slaapkamerdeur hef ik mijn handen zegenend naar Rob toe en bid voor hem, wetend dat God Zijn Vader is en dat Hij als Enige nog bij machte is om voor hem te zorgen. Ik leg Rob in Zijn handen en stamel, fluister en prevel sniffend tot God om redding van deze donkere macht in hem. Ik zegen Rob in de Naam van de Drie-enige God Die hem ziet, hem kent en bij hem is, ook nu op dit moment.

De spanning ebt weg, de onrust blijft. Ik besluit te gaan doen wat ik elke avond doe. Ik pak mijn gitaar,ga op mijn bed zitten en zoek een lied. Moet ik stoppen met God lofprijzen nu deze sfeer in huis hangt? Nee! Moet ik Hem juist nu niet eren om Wie Hij is? Ik ga zingen, het ene lied na het andere. Ik zing tot ik eindelijk boven me zelf uitgetild word en me getroost voel. Daarna lees ik een stukje uit de Bijbel en uit het boekje waar ik in bezig ben. Ik wordt getroost door de woorden van God, door Zijn aanwezigheid. Dan haal ik eens diep adem, sta op van het bed en loop naar de slaapkamer van Rob. Ik klop op de deur en doe hem open. Dat kan! Terwijl ik dacht dat hij zichzelf had binnen gesloten!! Rob ligt op bed. Met zijn mobiel. Hij kijkt op en blikt in mijn ogen. Dat is op zich al heel bijzonder!
-Wat ben je toch een legendarische moeder! zo zegt hij zijn 'ik-ben-in-een-goeie-bui' standaard zin. In stilte en diepe verwondering dank ik God voor zoveel genade! Wie ben ik dat Hij zo naar ons omkijkt?? De boze bui is voorbij, de time/out is goed gegaan en heeft goed gedaan! Samen lopen we naar beneden. Even lekker wat drinken!

We laten het hier niet bij tuurlijk. De jongens bieden elkaar hun excuses aan. En ik stel de volgende dag een contract op en laat die ondertekenen. Door ons, links en rechts, door de jongens, in het midden. En ik leg uit dat ze zo kunnen zien en onthouden dat wij er voor hen zijn en hun zullen helpen om goed met elkaar om te gaan!








dinsdag 14 november 2017

Genieten als een kind

Dromerig staar ik voor me uit. Al luisterend naar de muziek, de cadans en het ritme, de voetstappen die er doorheen schuifelen. De stemmen, die nergens erg in lijken te hebben. Ik sta stil en luister. Leun tegen de pui van een winkel en doe mijn ogen dicht. De melodie klinkt me bekend in de oren, is het Mozart? Teleman? Misschien zelfs de vier jaargetijden van euh... kom op! Hoe heet-ie nou? Vivaldi tuurlijk ja. Maar ach, dat ik het verschil niet hoor, maakt me niet. Ik sta stil en luister.

Opeens is ze daar. Dat kleine meisje.
-Stop papa! Stop! Ik wil dit zien!!!
Ze gaat voor me staan en staart gebiologeerd naar die man in zwarte kleren. De strijkstok in zijn hand, liefkozend zijn viool onder zijn kin.
Maar papa is niet zo geduldig. Papa heeft haast. Door moeten we!
-We moeten op tijd op school staan voor je broer! En verontschuldigend kijkt hij mij even aan. Dan pakt hij zijn dochter bij de hand en trekt haar mee. Nu even niet. En volgende week weer niet. En daarna is er ook wel weer wat. Wanneer mag dit kleine meisje wel even genieten wat zij mooi vindt?
Maar! Opeens is er ze weer. Ik kijk om me heen, zie haar vader nergens. Het maakt het meisje niet uit. Ze ziet de muzikant en hoort de muziek en... geniet!

Stilletjes houd ik haar in de gaten. Zo intens zíj luistert! Zo puur zij geniet! Het maakt me jaloers. Ze luistert en kijkt en alles om haar heen vergeet ze. Terwijl ik al luisterend nadenk over wat ik allemaal nog doen moet. Boodschappen, eten koken - o ja, wát eten we eigenlijk vandaag? - , de was en op tijd thuis zijn voor Rob. En vanavond die vergadering. Morgen nog dit en dat en... o help!

De muziek stopt. De man houdt stil. Zijn ogen gesloten.
Dan weer een stem.
-Sanne!!! Waarop het meisje vol overtuiging antwoord:
-Hoi papa. Ik wist echt wel dat u me kwam halen! Waarop papa zegt:
-Tuurlijk, dat had ik toch beloofd!
Ik glimlach, deze vader heeft het begrepen en liet zijn dochter genieten!

Genieten van wat God je geeft. Genieten van de kleine dingen in het leven. Genieten zonder alle ballast die je mee sjouwt. Kan dat?
Ja! Jezus zegt ons dat we moeten worden als een kind. Dat is ook: Volop genieten van wat Hij ons geeft en afhankelijk leven met Hem. Aan Zijn hand. En dat in het volle vertrouwen dat Hij voor ons zorgt. Als je elke dag weer opnieuw je leven in Zijn handen legt en de regie overgeeft aan Hem, dan kun je genieten van het mooie wat Hij je elke dag laat zien. Dat vogeltje, die mooie kleuren blad aan de bomen, dat kind, die muzikant met zijn viool. En dan weet je: Vader zorgt voor mij! In Zijn handen ben ik veilig. Bij Hem en door Hem kan ik genieten als een kind. Aan Vaders hand.

Vader zegt: "Ik zal je nooit in de steek laten. Ik zal je nooit verlaten." Hebreeen 5:13



woensdag 8 november 2017

De Hoofdfysio

-Als je je kiezen op elkaar zet bij pijn, tja, dan gaat het niet goed hè. Volgens mij heb je vier kinderen, dus je weet dat je puffen moet.
Ik probeer niet te lachen, want dat doet vreselijk zeer, maar daar hééft de hoofdfysio wel een punt.
Hij praat dan ook lekker door.
-Ik geef je zo wat oefeningen mee. Neuriën met ontspannen wangen, ploppen en een ademhalingsoefening.
Ik probeer te doen wat hij voor doet. Ploppen, wangen opblazen en leeg 'ploppen', valt niet mee!
-Aha, zegt hij vrolijk, ik zie het al, jij laat moeilijk los. Veel last van stress?
Kort vertel ik iets -10 procent?- over ons gezin en hij vindt het al stressvol genoeg. Na zolang vooral in stress geleefd, is het dus nu tijd voor jezelf, zo concludeert hij.
Zelf heb ik ook tientallen vragen. Ik weet gewoon niet meer wat ontspannen is. Hoe dat voelt, hoe ligt dan mijn tong in mijn mond? Hoe voelen ontspannen wangen aan?? Sorry hoor, maar daar kan ik echt niets meer mee!

Het is na lange tijd van doorverwijzing door de tandarts dat ik eindelijk het initiatief heb genomen om een afspraak te maken bij de kaakfysio. Op dat moment wilde ik natuurlijk direct, maar helaas kon ik pas over twee weken terecht.
Een week voor de afgesproken datum had ik zo'n pijn in mijn kaken en mijn ogen. Mijn oren suisden en mijn hele hoofd voelde zo ontzettend naar aan. Pijnstillers hielpen niet en ik wist werkelijk niet hoe ik deze dagen door moest komen. Alle concentratie ging op aan de hoofdpijn. Normaal nadenken deed al zo zeer dat ik dat het liefst ook niet meer deed. En ik bad of God me helpen wilde en een oplossing wilde geven voor deze intense pijn.

Een uurtje later gaat de telefoon. Het is de hoofdfysio. Of ik een weekje eerder kan komen, lees: vanmiddag, want er is iemand uitgevallen.
Hoe bizar en wonderlijk dat hij dan iemand van een week later uitzoekt om te bellen! Een Wonder. Een Godsgeschenk!!

De pijn die hij me doet neem ik voor lief. Dat ik de rest van de avond knock-out ben ook. Maar als ik de volgende ochtend opsta, voel ik me fantastisch. Geen pijn meer en wat heb ik een energie! Ging dan echt alles op aan die pijn? Natuurlijk was het maar een paar dagen. Dus gelukkig had ik de eerdere afspraak lekker laten staan.
En nu, als ik hoofdpijn voel opkomen, of vermoeide ogen, dan masseer ik op de plekken die de hoofdfysio me adviseerde en tada... de pijn gaat weg. Wat is dit heerlijk! Ik ben zelden zo dankbaar geweest om een telefoontje als die ene woensdagmiddag!

dinsdag 31 oktober 2017

Hoera! 70 jaar

Ja, kijk, daar zijn ze!
Stiekem proberen we om het hoekje te gluren, lachend duwen we elkaar wat aan de kant. Pas op, ze zien je! fluistert iemand. En ja hoor, we zijn betrapt.
Het gezicht van mijn ma begint te stralen, mijn pa heeft nog niets door. Maar dat duurt niet lang!
Snel lopen we hen tegemoet en omhelzen we hen.
-Pa, van harte gefeliciteerd met uw zeventigste verjaardag!
En mama natuurlijk ook! Blij veegt ze haar ogen droog. Tjonge, is me dat een verrassing!
Samen lopen we het restaurant door. We volgen de bordjes 'ontbijtbuffet'.

Mijn zusje was secretaresse en maakte een mooie anonieme uitnodiging.  Je kent het wel: zorg dat je klaar staat zaterdagochtend om 7:15 uur. Maar dan leuker ;)
Mijn broer was taxichauffeur. Liet mijn ouders heel Veenendaal zien en reed toen door naar het prachtige hotel wat onze stad rijk is.
Wij waren het toetje. De laatste verrassing van die vroege morgen. En niet veel later zit ik met mijn twee broers, mijn twee zussen en mijn ouders aan een grote ronde tafel. Tegenover een groot rijk gedekt buffet.

- Nou pa, u mag eerst. Dat is oké. Maar euh... willen jullie even zeggen hoe dit werkt??
We  laten het goed smaken! En wat was het gezellig en goed om met elkaar te ontbijten en zo pa's zeventigste verjaardag te vieren. Dankbaar met hem en ons ma, met de eenheid in ons gezin en de liefde voor elkaar. Hoe bijzonder is dat! Goddank! Soli Deo Gloria!!


zaterdag 14 oktober 2017

Papa wacht op mij

Daar sta je dan, in je hempie.
Stralend om je fijne dag, blij met jezelf en de mensen die je lief zijn.
Hard gewerkt vandaag. Met je werkbroek nog aan, terwijl het zweet onder je oksels klotst, heb je al snel bedacht dat je shirt wel uit kon. Op deze koude regenachtige dag waar anderen hun winterjas hebben overwogen aan te doen, kun jij het nog goed handelen in je shirt. En nu zelfs in je hemd.

Je kwam blij en opgelucht de bus binnen. Gehaald. Je checkte in, liep door het gangpad, op zoek naar een lege stoel. maar opeens stond je stil. Eerst papa bellen. Met kop en schouders steek je boven iedereen uit, je lengte suggereert zeker 16 jaar. Je werktenue misschien nog ouder. Maar je geest is jong.
Je grijpt je mobieltje uit je broekzak en toets wat. Dan naar je oor.
- Papa, met mij. Ik kom er aan hoor, we waren wat verlaat. Maar ik ben nu in de bus. Jij wacht op mij hè. Tot zo!
Dat je het warm hebt, -  misschien heb je hard gerend om déze bus wel te kunnen halen?- daar heb je last van. En dus gaat je shirt uit. Je propt hem in je tas en zoekt naar een stoel. In het looppad blijven staan is ook niet alles toch?

Dan ben je op plek van bestemming. De blijdschap straalt uit je ogen als je de bus uitloopt en je je vader ziet wachten. Trouw en vol liefde, als altijd. Op je hempie. Want dat het koud is, voel je niet. Dat het nat is, je hebt geen idee. Je weet één ding zeker: ik heb vandaag mijn werk gedaan en dat ging goed. Nu ben ik bij papa en dat is heel goed.

Ik zit in de bus. Ben een voorbijganger. Wilde je bemoedigen: jij mag er zijn. Maar je keek niemand aan. Ook mij niet. Maar ik herken je blijdschap. Mijn eigen zoon zou ook zo kunnen doen! Maar wat meer is: mijn Vader wacht ook altijd op mij. Zo trouw, zo liefdevol. Mijn Vader wil ook de jouwe zijn. Als jouw papa niet meer kan, blijft Hij. Zeker weten!

woensdag 6 september 2017

Een smile voor mijn zoon

- Wilt u meegaan, ma, ik moet echt leren pinnen!
O ja...
Bij de favoriete winkel herinner ik Rob er aan dat er een limiet op zijn pasje zit.
O ja...
Het lijkt zo heerlijk, pinnen en klaar. Net of je niets uitgeeft. Wat je niet ziet, is er niet. Zoiets...

Rob deed het prima, laadde zijn boodschappen in en liep met mij aan zijn zij de winkel uit.
- Ik heb eigenlijk nog geen tussendoortje op, zo zegt hij quasi onschuldig.
Dat kan ik ook!
- Nou, dan lopen we snel naar huis. Daar ligt genoeg.
We lopen langs de Kruidvat, de Kippenboer, de Albert Heijn.
- O, ik heb echt zo'n dorst! Ik hou het niet meer!
Alstie nu naar de wc moest, oké, dan was ik wat gaan regelen. Maar nu glimlach ik en zeg:
- Thuis is water.
Langs het leuke koffietentje op de hoek lopen we.
- Ik hoef geen water, ik wil prik.
Oké boy, thuis is prik.
We lopen het winkelcentrum uit. En daar, o kijk eens, water! Onze gemeente heeft voor jongens als Rob en moeders als mij de oplossing voorhanden: een kraan met drinkwater.
Rob drinkt gulzig, op een heel hygiënische manier. Het is een grappig gezicht. En de rest van de weg die we lopend afleggen hoor ik hem niet meer. Het water heeft alle trek en dorst gelest.

Eenmaal thuis doe ik mijn warme vest aan. Brr, het is niets warm. Rob vindt dat vest geweldig. Ik daardoor wat minder. Want Rob kan er eigenlijk niet van af blijven. Ook vandaag weer aait hij over mijn mouw.
- O moedertje, je bent zo zacht! Je bent echt een zachte moeder.
En dan opeens stralend:
- Je bent zachtmoedig!
Smile!


vrijdag 18 augustus 2017

De laatste dingen voor de bruiloft

Bijna alles is klaar voor de bruiloft. Heel veel dingen kon ik aan het begin van de week al afstrepen.
Wat overbleef was: schoenen voor Rob.
Een makkie en tegelijkertijd een uitdaging. Want, ik zal het even uitleggen: Rob wil altijd dezelfde winkel en meestal ook dezelfde soort schoenen. Maar alleen al het gaan, het wachten en het terug naar huis fietsen is een opgave.
Dat tijden veranderen en Rob dus ook, was afgelopen woensdag goed te merken.

Op de fiets. 't Ging heel aardig. Maar, oppert Rob:
-We gaan ook even kijken naar nieuwe T shirts.
Uenk... werd het fietsen míj toch bijna te veel :)
Hij wil naar andere winkels? Hij wil zelf kleren uitzoeken? Toe maar!!

In de schoenwinkel loopt hij op z'n gemakkie heen en weer.
-Welke zou je willen Rob? vraag ik en loop alvast naar 'zijn' kast.
-Rustig graag. Mag ik alsjeblieft gewoon even rondkijken??
Uenk... ja... tuurlijk, stamel ik en plof neer op één van de vele stoelen die de schoenwinkel rijk is.
Minstens twintig minuten later heeft meneertje alles gezien, maakt een keuze en vertrekt. Met mij in kielzog.

Nu shirts. We lopen winkels uit en in. Vooral in een groot warenhuis neemt hij alle tijd. Boven, beneden, voor, achter. Poeh ik word er doodmoe van! Ruim een half uur later en twee shirts rijker gaan we naar het slotstuk van de middag: de beloning. Dat is al sinds jaar en dag standaard na goed gedrag bij de schoenwinkel.
Deze keer kiest Rob voor een milk-shake. Een large.
Afbeeldingsresultaat voor milk shake- Doe jij maar een medium, zegt hij tegen me. Om even later te controleren of zijn beker wel helemaal vol zit.
-Ja, want anders was ik er mooi ingeluisd, man!
Ingeluisd of niet? Ik slurp heerlijk aan mijn koude drank. Dik verdiend vandaag. Want ook ik heb me goed gedragen.

zaterdag 12 augustus 2017

Trouwjurk halen

-Wat denk je? Zou ik morgen de kar mee kunnen nemen?
Stomverbaasd kijkt mijn man me aan.
- Euh... je hebt niet eens een trekhaak! Zegt hij nuchter.
Duhuh....

Zonder me verder druk te maken, val ik haast direct daarna in slaap.
De volgende ochtend, ik lig lekker wakker te worden en hoor op de andere kamer ook gestommel, weet ik het weer.
-Jorike!
-Mmmm
-Weet jij waar Matthias de kar heeft staan? Die hebben we nodig!

De aanhangwagen van mijn pa is momenteel in gebruik door Matthias, mijn aanstaande schoonzoon. Die is, als voorbereiding op een leven samen, druk aan het inkopen en verhuizen.

-Nee! Klinkt het opeens al veel wakkerder.
-Ik bel hem wel even.
Afbeeldingsresultaat voor aanhangwagen tractor-Ach, joh dat hoeft nou ook...
Maar daar hoor ik haar blije stem al.

-Schat, waar heb je de kar neergezet? Mijn vader en moeder hebben hem vandaag nodig.
-Nee joh, roep ik terug (en dat allemaal 's ochtends vroeg...) wíj hebben hem nodig. Jij en ik!
Heel verbaasd klinkt haar stem door de slaapkamerdeuren heen:
-Waarom dát dan?
Ik: -We gaan toch de trouwjurk halen?? 

Jazeker lieve lezers, het was groot feest deze week. Als voorbereiding op een nog groter feest. Een trouwjurk uitzoeken en passen is al heel wat. Maar op halen? Dat betekent dat het nu heeel dicht bij komt. Nog 11 nachtjes slapen...

donderdag 27 juli 2017

Nostalgie

Yes! Daar moet ik zijn. Snel en alvast blij loop ik recht op de stelling af. Hier, een istie. Of... toch niet? Er zit een snoertje aan. Dus, nee! Nu even niet. Verder loop ik, maar helaas, dit is niet wat ik zoek.
Al dwalend door de winkel zie ik opeens nog een optie. Zou het daar?? En ja hoor! Ik heb zelfs de keuze uit twee! Natuurlijk neem ik die, die het best bij de rest past. En weet je, de prijs is ook echt helemaal goed! Dus de beslissing is snel gemaakt!
Dolenthousiast loop ik door de winkel. Een oude vrouw komt me tegemoet. Ik ga iets voor haar aan de kant. Ze kijkt me aan. Ze lacht. Dan kijkt ze naar wat ik in handen heb. Ik zie haar blik.
-Leuk hè, grijns ik. Hier zocht ik naar en ziet u: het bestaat nog steeds! Ze grinnikt om mijn stralende hoofd. En ik verontschuldig me wat:
-Tja, weet u, ik heb niet zoveel stopcontacten, dus dit is veel handiger! Fijne dag!

Eenmaal thuis zet ik de kraan aan, vul mijn nieuwe aankoop met water, doe het gas aan en zet het ding er op. Dan waarschuw ik de anderen: let op hoor, want zometeen... !!
Het duurt lang, maar na een poosje begint het dan toch. Een heel lief, zacht gefluit.
Geert duikt in elkaar. Jorike zucht. Manlief lacht en Rob glimt van oor tot oor. Net als ik, want wij hebben een... FLUITKETEL!! Wat een héérlijk geluid. Zo lang geleden...

woensdag 19 juli 2017

God gaat voorop

Deze week twee boeken uitgelezen. Zowel 'Boven jezelf uit', van Beth Moore als 'Dansen in de regen' van Marianne Grandia. Het was heerlijk om deze boeken door te spitten en ik heb er veel van geleerd.
In één van de laatste hoofdstukken schrijft Marianne over Jozua. Hoe hij een monument moet bouwen als het volk Israël aan de overkant van de Jordaan is gekomen. Om te gedenken. Om te onthouden wat God in hun leven gedaan heeft. Hoe Hij er altijd was en hielp, soms voor het gevoel tegen de klippen op.
Het volk Israël gaat door de Jordaan. Het water blijft als een muur staan, zodat ze droogvoets aan de overkant komen. Dat deed hun God. Zo is Hij. Hij zorgt, want Hij beloofde het land aan de overkant. En dús zullen ze er komen!
Zo is God nog steeds, Hij blijft trouw. Doet wat Hij beloofd en is altijd bij je. Tijdens zon, tijdens regen, in alle seizoenen is Hij Dezelfde!
Jozua geeft de opdracht ouders hun kinderen te vertellen waarom dat monument in de Jordaan staat. En dan staat er in Jozua 4:6b-7 iets anders dan in de verzen 21b-24 (HSV). In het eerste zegt Jozua dat het water als een muur ging staan vanwege de ark van de Heere. In de tweede dat het was om het volk droog over te laten komen en zij God hiervan de eer zouden geven.

Hé, dacht ik, dat is mooi! Het gaat vooral en in de eerste plaats om de Heere zelf. Om Zijn ark, Zijn woning. Hij heeft het volk dit land beloofd, maar gaat Zelf mee. Hij deed dit wonder, deze muur van water rechtop staan tot eer van Zichzelf.
En terecht. Hij is de grootste, de hoogste. Onze Koning en Heere. De eeuwige die het volk, en ons, leidt! Zonder Hem kunnen we toch niets doen?
Daarna komen wij. En zorgt Hij voor ons. Zodat wij Hem de eer geven die Hem toekomt.
Maar uiteindelijk draait het om Hem.
Hier in dit verhaal gaat Hij voorop. Later, als Jezus op aarde is en sterft voor al onze schuld, zonde en het oordeel, is Hij weer degene die de eerste stap neemt. Om ons te redden en zodat wij Hem zouden eren en prijzen. Zo groot is Zijn Liefde en trouw! Ook voor jou!

Dus weet, als je eens door stormen gaat, Hij gaat mee! Hij zorgt. Als je het even niet meer ziet? Kijk maar naar wat Hij eerder in je leven deed. En schrijf het op, zodat je nooit meer vergeet.
En zeg dan maar tegen Hem en tegen jezelf: U bent goed, Hij is goed. Hoe de storm ook tekeer gaat. U bent goed. Want U bent trouw en zal mij nooit verlaten. Met U hoef ik niet bang te zijn! Aan Hem alle eer!